Maksymilian Kowalewski

Maksymilian Kowalewski urodził się w Chełmnie w 1898 roku jako syn Ottona i Teofili. Po ukończeniu gimnazjum w Chełmnie w 1914 roku został powołany do służby w armii cesarskiej niemieckiej. Służył w 2. batalionie strzelców pomorskich, a następnie ukończył szkolenie lotnicze w Grossenber i Freiburgu. W 1917 roku trafił do 1. oddziału lotniczego bombardowania Luftstreitkräfte w Belgii, a w 18 eskadrze ochronnej na lotnisku Alincourt, która później została przemianowana na 18 eskadrę szturmową. W 1918 roku został przydzielony do 226 eskadry rozpoznawczej i latał na Halberstadt CL.II, wykonując zadania osłony własnych samolotów i zwalczanie wrogich samolotów rozpoznawczych.

Po zakończeniu służby w armii niemieckiej zgłosił się do służby w szeregach armii wielkopolskiej. Jako wyszkolony lotnik otrzymał przydział do nowo powstającej 1. eskadry Wielkopolskiej (1 ew), która w ramach Frontu Wielkopolskiego działała z lotniska Wojnowice, prowadząc rozpoznanie linii demarkacyjnej między Wielkopolską a Niemcami.

10 września 1919 roku wziął udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Pod koniec października 1919 roku przeprowadził pierwszy bojowy lot nocny 1. eskadry wywiadowczej, podczas którego rozpoznał miejsca postoju oddziałów nieprzyjaciela i zbombardował dworzec kolejowy w Rohaczewie. 2 stycznia 1920 roku objął dowództwo 1. ew. Eskadrą, która została przemianowana na 12. eskadrę wywiadowczą. 3 marca przekazał dowództwo eskadry kapitanowi pil. Władysławowi Jurgensonowi. W czerwcu, po zestrzeleniu kapitana Jurgensona, ponownie objął dowództwo eskadry i pełnił je do zakończenia działań bojowych. Eskadra, dzięki podziałowi na trzy autonomiczne klucze, wspierała 14. Dywizję Piechoty na wszystkich kierunkach działań.

Następnie Kowalewski został mianowany oficerem taktycznym VII dywizjonu lotniczego. Pod koniec sierpnia 1921 roku objął stanowisko komendanta oddziału portu lotniczego 3. pułku lotniczego w Poznaniu. W październiku 1924 roku objął dowództwo II dywizjonu lotniczego 3. Pułku Lotniczego. W 1927 roku przeżył katastrofę lotniczą pod Łodzią. W kwietniu 1929 roku objął stanowisko zastępcy dowódcy 4. Pułku Lotniczego w Toruniu. Z powodu pogarszającego się stanu zdrowia przeszedł w 1932 roku w stan spoczynku.

W sierpniu 1939 roku Kowalewski został zmobilizowany i otrzymał przydział do 1. batalionu balonowego. Podczas kampanii wrześniowej dostał się do niewoli niemieckiej i przebywał w oflagach VI B Eichstätt i VII A Murnau. Został uwolniony przez wojska amerykańskie i w 1946 roku powrócił do Polski.

Po wojnie pracował w Bydgoszczy w różnych miejscowych zakładach pracy niezwiązanych z lotnictwem. W 1959 roku przeszedł na emeryturę. Zmarł w Bydgoszczy 9 czerwca 1966 roku.