Maksymilian Józef Raszeja

Urodził się 10 marca 1889 w Chełmnie nad Wisłą jako syn urzędnika Ignacego Raszeji i Julią z Cichoniów; miał braci Franciszka i Leona. Był stypendystą Towarzystwa Pomocy Naukowej i uczęszczał do Królewskiego Katolickiego Liceum Ogólnoścącego w Culm (Chełmnie), które ukończył w 1907 roku. W 1912 ukończył studia teologiczne i filozoficzne w Seminarium Duchownym w Pelplinie i 24 marca 1912 otrzymał święcenia kapłańskie.

W latach 1912–1913 i 1916–1919 pełnił funkcję wikariusza w parafii św. Brygidy w Gdańsku. W 1915 uzyskał tytuł doktora teologii na Uniwersytecie we Fryburgu Bryzgowijskim. Podczas I wojny światowej pełnił funkcję kapelana w armii niemieckiej i posługiwał m.in. wśród więźniów polskich w Gdańsku. Po wojnie od marca 1919 do grudnia 1926 był proboszczem parafii św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Śliwicach k. Tucholi.

6 grudnia 1926 został powołany przez biskupa Stanisława Okoniewskiego do Seminarium Duchownego w Pelplinie, w którym był wicerektorem, profesorem apologetyki, teologii moralnej i socjologii oraz w latach 1926–1929 egzaminatorem prosynodalnym. Od 1928 pełnił także funkcję penitentncarza i skarbnika kapituły katedralnej pelplińskiej. Otrzymał honorowy tytuł kanonika gremialnego. Pisał artykuły do czasopism kościelnych i w latach 1928–1939 był członkiem Towarzystwa Naukowego w Toruniu.

Po napaści Niemiec na Polskę 12 września 1939 został uwięziony w celi na terenie seminarium i przesłuchiwany w celu wskazania miejsca ukrycia pelplińskiej Biblii Gutenberga. 20 października 1939 został przewieziony do Tczewa i rozstrzelany wraz z 15 pelplińskimi kanonikami na terenie koszar wojskowych. Szczątki pomordowanych odkryto 29 października 1945. Po ekshumacji pochowano ich 15 listopada 1945 we wspólnej mogile na cmentarzu w Pelplinie.