Julius Maximilian Peter Bachmann
Biografia
Julius Maximilian Peter Bachmann urodził się 29 maja 1844 r. w Chełmnie. Był synem miejscowego chirurga zatrudnionego w chełmińskiej szkole kadetów. W Chełmnie uczęszczał do miejscowego gimnazjum, a po jego ukończeniu odbył studia prawnicze na uniwersytetach w Berlinie i Heidelbergu.
W latach 1865–1867 odbył praktykę zawodową w sądach powiatowych w Berlinie i Chełmnie. Jako referendarz pracował w Sądzie Apelacyjnym w Kwidzynie, a od 1869 r. we Wrocławiu. Po zdaniu w 1870 r. egzaminu asesorskiego pracował w sądach powiatowych w Świeciu, Lubawie, Suszu (1871) oraz Toruniu.
Nadburmistrz Bydgoszczy: w 1878 r. zgłosił swą kandydaturę naburmistrza. W wyborach, które miały miejsce 5 czerwca 1878 r., uzyskał 24 spośród 32 głosów oddanych przez członków Rady Miejskiej. Zatwierdzenie wyboru nastąpiło 9 września 1878 r., a formalne wprowadzenie na urząd 7 listopada tego roku dokonał prezydent Regencji w Bydgoszczy, Anton von Wegnern. Bachmann został burmistrzem Bydgoszczy, mając zaledwie 34 lata.
Jego działalność jako burmistrza była związana z intensywnym rozwojem gospodarczym miasta. Patronował uprzemysłowieniu miasta, czego wyrazem był rozwój zakładów rzemieślniczych, które z biegiem czasu przekształciły się w fabryki i przedsiębiorstwa. Zyskały one znaczenie gospodarcze także poza granicami Prowincji Poznańskiej. W kręgu jego zainteresowań znalazło się również szkolnictwo. Z inicjatywy Bachmanna przeniesiono średnią szkołę dla dziewcząt z dotychczasowej siedziby w budynku poklasztornym karmelitów do nowego gmachu przy ul. Konarskiego.
13 września 1882 r. nadano Bachmannowi tytuł nadburmistrza Bydgoszczy, co było również związane z jego działalnością w Reichstagu. Trybunę parlamentarną wykorzystywał do prezentacji interesów miasta. Uwagę swoją koncentrował na propagowaniu idei rozbudowy sieci kolejowej, upatrując w tym warunek dalszego pomyślnego rozwoju Bydgoszczy jako ważnego węzła komunikacyjnego i ośrodka handlu. Jego obawy budziła dotychczasowa budowa linii kolejowych Piła–Tczew, Poznań–Toruń–Wystrć, omijających Bydgoszcz. Niezbędna stała się podjęta wówczas budowa lokalnych linii kolejowych do Chełmży i Żnina. Linia do Koronowa otwartą w 1895 r. obsługiwała kolejka powiatowa.
W opinii współczesnych Bachmann uchodził za kompetentnego, energicznego i odpowiedzialnego urzędnika. Dobrał kadrę urzędniczą w magistracie, która przez wiele następnych lat pełniła swoje funkcje, ciesząc się uznaniem i autorytetem wśród mieszkańców Bydgoszczy. Był człowiekiem o umiarkowanych poglądach politycznych, zbliżonych do programu Partii Narodowo-Liberalnej.
Mimo sukcesów i spektakularnego rozwoju miasta, który w części stał się udziałem Bachmanna, wyraźnie przegrał kolejne wybory naburmistrza miasta Bydgoszczy w 1890 r.
Po opuszczeniu Bydgoszczy został zatrudniony jako radca regencyjny na stanowisku justycjariusza w Regencji w Osnabrück. Zajmował się tam zagadnieniami melioracji, budowy kanałów, rozbudową sieci kolejowej, działalnością kas oszczędności oraz nadzorem nad zakładami karnymi.
W 1908 r. został awansowany na stopień tajnego radcy regencyjnego. W tym samym roku został udekorowany Krzyżem Komandorskim Orderu Oranje-Nassau, który przyznała królową Holandii w uznaniu zasług w opracowaniu traktatu o regulacji zasad użytkowania wód granicznych. W 1911 r. otrzymał także Order Domu Wielkiego Księcia Oldenburga.
Mimo zamiaru przejścia w 1915 r. na emeryturę, wobec wybuchu I wojny światowej i mobilizacji części młodszych urzędników, pozostał na urzędzie do 1919 r. Zmarł 3 maja 1924 r. w Osnabrück. Był kawalerem Orderu Czerwonego Orła IV klasy. Był żonaty z von Kalinowską. Miał dwóch synów i córkę.
Jego imieniem nazwano jedną z ulic miasta w Śródmieściu Bydgoszczy, której nazwa zmieniona po 1920 r. na ul. Libelta.