Julian Bolesław Lange
Biografia
Julian Bolesław Lange urodził się 9 stycznia 1873 roku w Chełmnie w rodzinie Ignacego i Jadwigi ze Skrzyneckich. Po ukończeniu szkoły elementarnej i 6 klas gimnazjum w Chełmnie zdobył zawód ślusarza i tytuł inżyniera mechanika w wieczorowej Wyższej Szkole Budowy Maszyn w Berlinie, gdzie pracował w latach 1890–1900.
W marynarce niemieckiej odbył służbę wojskową. Mieszkał w Berlinie do 1910 i działał w polonijnych organizacjach społecznych, zwłaszcza młodzieżowych. Wniósł znaczące zasługi dla rozwoju Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”, będąc naczelnikiem gniazda w Berlinie, naczelnikiem V Okręgu w Berlinie i prezesem zarządu tego okręgu. Był założycielem gniazd Sokół w Nadrenii, Westfalii, Brandenburgii i na Łużycach.
W 1910 przeniósł się do Poznania, gdzie został kierownikiem jednej z fabryk Hipolita Cegielskiego. Pełnił także funkcje w Wydziale Związku Sokolstwa Polskiego w Niemczech, z siedzibą w Poznaniu, naczelnika oraz zastępcy naczelnika II Okręgu w Poznaniu. Wprowadził w Sokole tajne zajęcia wojskowe i ćwiczenia polowe dla młodzieży. Autor wielu publikacji sokolskich. Utrzymywał kontakty z PPS do 1913.
Podczas I wojny światowej kierował wojskową bazą samochodową i potajemnie zaopatrywał polskie organizacje niepodległościowe w broń. Odegrał wybitną rolę w przygotowaniach i podczas powstania wielkopolskiego. W październiku 1918 wszedł w skład Tajnej Tymczasowej Komendy Straży Obywatelskiej i został jej naczelny komendant. Powołany w końcu października do Sekcji Wojskowej przy Centralnym Komitecie Obywatelskim. Był również członkiem Komisji Wojskowo-Policyjnej przy Radzie Ludowej w Poznaniu, a naczelny komendant Straży Ludowej od 27 listopada 1918. Brał udział w powstaniu w pertraktacjach z Niemcami broniącymi się 27 grudnia w gmachu Prezydium Policji w Poznaniu oraz 28 grudnia w ataku na koszary saperów na Wildzie. Mianowany 9 stycznia 1919 na stopień major i został naczelnego komendantem Straży Ludowej w Poznańskiem i na Pomorzu Gdańskim. Zorganizował po zakończeniu działań powstańczych oddziały Straży Ludowej, z których w maju 1919 utworzono Obronę Krajową.
W czerwcu 1919 mianowany pułkownikiem i inspektorem Obrony Krajowej i pełnił te funkcje do wiosny 1920. Szef Wydziału Wojskowego Komitetu Obrony Śląska w latach 1919–1920, organizował wysyłkę ochotników do powstań na Śląsku. Był zaangażowany w prace plebiscytowe i brał udział w III powstaniu śląskim. W uznaniu za szybkie i doskonałe zorganizowanie Straży Ludowej i Obrony Krajowej, odznaczony został Krzyżem Srebrnym Orderu Wojskowego Virtuti Militari (nr 811) w 1921 roku.
W okresie międzywojennym kierował fabryką sprzętu rolniczego Zakładów Hipolita Cegielskiego w Poznaniu, był działaczem Związku Sokolstwa Polskiego. W czasie II wojny światowej mieszkał w Puszczykowie. Działał w Stronnictwie Ludowym od 1945 (od 1949 w ZSL). Zmarł 9 czerwca 1954 w Puszczykowie i pochowany na miejscowym cmentarzu Parafii pw. Matki Boskiej Wniebowziętej.