Jan Doering
Biografia
Jan Doering urodził się 2 maja 1850 w Chełmniew. Uczył się w gimnazjum w Chełmnie i studiował w Wyższym Seminarium Duchownym w Pelplinie. Po święceniach kapłańskich 12 lipca 1874 został aresztowany z polecenia władz pruskich i osadzony w więzieniu w Chełmnie, w związku z Kulturkampfem.
Po wyjściu na wolność wyjechał do Paryża w 1876, gdzie został wikariuszem przy kościele św. Jerzego. Utrzymywał tam kontakty z polskimi działaczami emigracyjnymi.
Po powrocie do kraju objął administrację parafii Ostromecko-Boluminek. Od 1897 do 1919 był proboszczem parafii brodnickiej. W 1911 utworzył w Brodnicy Dom Katolicki, który stał się ośrodkiem ożywionej działalności społecznej i odegrał niezwykle pożyteczną rolę w pogłębianiu poczucia narodowego brodniczan.
Podczas I wojny światowej skutecznie przeciwstawiał się Niemcom, gdy chcieli wywieźć dzwony ze świątyni farnej i przeznaczyć je na cele zbrojeniowe. Był bardzo czynny w działaniach na rzecz odzyskania niepodległości, zwłaszcza w okresie 1918–1919.
Z jego publikacji na uwagę zasługują dwie mowy wygłoszone w 1883, podczas rocznicowych obchodów żałobnych, poświęconych J. U. Niemcewiczowi i gen. K. O. Kniaziewicza, oraz na ślubie wnuczki A. Mickiewicza, Heleny Góreckiej z Józefem Modlińskim w Paryżu (drukowanych w Chełmnie – 1886), a także powieści: Zamek starogrodzki (Pelplin 1879-1883), Niewiasty z Kałdusa, Młody skrzypek (Brodnica 1902-1903).