Heinz Wilhelm Guderian
Biografia
Heinz Wilhelm Guderian urodził się 17 czerwca 1888 w Kulm (ówczesne Prusy Zachodnie, obecnie Chełmno w Polsce). Był synem oficera Fryderyka Guderiana. W 1913 poślubił Margarete Goerne, z którą miał dwóch synów: Heinza Günthera i Kurta.
W I wojnie światowej służył głównie w kompanii łączności radiowej, zdobywając doświadczenie bojowe nad Marną i w Verdun; odznaczono go Krzyżem Żelaznym II i I klasy. Okres międzywojenny spędził na nauczaniu historii wojskowości i taktyki oraz opracowywaniu koncepcji mobilnych wojsk; zyskał reputację znakomitego nauczyciela i publikował artykuły m.in. w Militär-Wochenblatt.
W latach 30. rozwinął myśl o zmechanizowanej wojnie, współpracując z Oswaldem Lutzem i objął stanowiska w Dowództwie Wojsk Pancernych. W 1937 napisał Achtung – Panzer!, książkę, która stała się bestsellerem i znacząco wpłynęła na popularność blitzkriegu. W 1934–1935 awansował i objął stanowisko szefa sztabu Dowództwa Wojsk Pancernych; jego partnerstwo z Lutzem okazało się kluczowe dla rozwoju niemieckich wojsk pancernych.
Podczas II wojny światowej dowodził XIX Korpusem w kampaniach 1939–1940 (Polska i Francja). Był inicjatorem przeprawy przez Mozę i nasuwającego się na Sedan natarcia; po sporach z dowództwem kontynuował natarcie, co przyniosło wówczas uznanie za model Blitzkriegu. W 1941 awansował na generała pułkownika i dowodził Panzergruppe Guderiana; 25 grudnia 1941 odsunięto go od dowodzenia. 1 marca 1943 został Generalnym Inspektorem Wojsk Pancernych, odpowiadając za szkolenie, wyposażenie i wykorzystanie pancernych sił Wehrmachtu. Dzięki współpracy z Albertem Speerem doprowadził do zwiększenia produkcji czołgów i modernizacji uzbrojenia.
Po wojnie został wzięty do niewoli przez US Army, zwolniony w 1948, a następnie pracował dla US Army Historical Division i brał udział w przygotowaniach do Bundeswehry. W czasie procesów norymberskich był świadkiem oskarżenia; jego postać wywoływała kontrowersje w kontekście zbrodni wojennych.