Franciszek Paweł Raszeja

Lekarz ortopeda, nauczyciel akademicki
02.04.1896 21.07.1942 Chełmno

Biografia

Franciszek Paweł Raszeja urodził się w rodzinie urzędnika pocztowego w Chełmnie. Uczęszczał do Gimnazjum Chełmińskiego, gdzie zaprzyjaźnił się z późniejszym politykiem i działaczem SPD, Kurt Schumacherem.

Podczas I wojny światowej został wcielony do armii niemieckiej, walczył na froncie wschodnim; był wzięty do niewoli i przetrzymywany w Taszkencie. W 1918 roku przez Finlandię i Szwecję przedostał się do kraju. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej jako sanitariusz. Po studiach medycznych w Münsterze, Krakowie i Poznaniu uzyskał stopień doktora nauk medycznych i pracował w klinice Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Poznańskiego. W 1928 roku był jednym z pięciu członków założycieli Polskiego Towarzystwa Ortopedycznego i Traumatologicznego. Habilitował się w 1931 roku i został dyrektorem szpitala ortopedycznego w Swarzędzu, równocześnie kierował polikliniką ortopedyczną w Poznaniu. Raszeja doprowadził w 1935 roku do ponownego otwarcia szpitala ortopedycznego Uniwersytetu Poznańskiego i objął jego kierownictwo; rok później uzyskał tytuł profesora.

Po zakończeniu działań wojennych we wrześniu 1939 roku pracował jako lekarz w Warszawie (od grudnia 1939 był ordynatorem oddziału chirurgicznego szpitala PCK) i nauczał na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego. Skontaktował się z przebywającym w warszawskim getcie profesorem Ludwikiem Hirszfeldem i zorganizował akcje krwiodawstwa na rzecz ludności żydowskiej.

21 lipca 1942 roku udał się do mieszkania w kamienicy przy ul. Chłodnej 26 na terenie dzielnicy zamkniętej, aby zająć się pacjentem (posiadał przepustkę do getta). Tam został zamordowany przez gestapowców pod dowództwem SS-Sturmbannführera Hermana Höflego wraz ze swoim pacjentem, Abe Gutnajerem, jego rodziną, dwoma żydowskimi lekarzami oraz pielęgniarką.

O jego śmierci 30 lipca 1942 roku poinformował konspiracyjny Biuletyn Informacyjny, stwierdzając, że akcja wywożenia potrwa prawdopodobnie kilka tygodni. Należał do Polskiej Korporacji Akademickiej Baltia. Pochowany został na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 108-6-6).

Zobacz pełny artykuł na Wikipedii

Osiągnięcia

W 1928 roku współzałożył Polskie Towarzystwo Ortopedyczne i Traumatologiczne
Habilitacja w 1931 roku; dyrektor szpitala ortopedycznego w Swarzędzu i kierownik polikliniki ortopedycznej w Poznaniu
Przyczynił się do ponownego otwarcia szpitala ortopedycznego Uniwersytetu Poznańskiego w 1935 roku i uzyskał tytuł profesora
Po wybuchu wojny pracował w Warszawie jako ordynator oddziału chirurgicznego szpitala PCK i nauczał na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego

Ciekawostki

Podczas I wojny światowej walczył na froncie wschodnim i był wzięty do niewoli, przebywał w Taszkencie
Zginął w getcie warszawskim podczas opieki nad pacjentem w kamienicy przy ul. Chłodnej 26
Należał do Polskiej Korporacji Akademickiej Baltia

Udostępnij