Feliks Ignacy Kretkowski
Biografia
Feliks Ignacy Kretkowski był synem kasztelana chełmińskiego Damiana Franciszka i Anny z Kryskich. Studiował w Krakowie od 1679 roku, a w Rzymie jako stypendysta fundacji Perucka. W 1682 otrzymał od swojego krewnego bpa Opalińskiego kanonik chełmiński; był także kanonikiem gnieźnieńskim i włocławskim. W 1687 został archidiakonem chełmińskim, a w 1699 archidiakonem gnieźnieńskim.
Aktywnie uczestniczył w życiu publicznym: był posłem królewskim na sejmik malborski, prezydentem i wiceprezydentem Trybunału Głównego Koronnego, a w latach 1717–1722 referendarzem koronny. W latach 1696–1699 był administratorem sede vacante diecezji chełmińskiej, a w latach 1721–1722 diecezji gnieźnieńskiej.
20 listopada 1722 nominowany przez Augusta III na biskupstwo chełmińskie, provizję papieską otrzymał 30 sierpnia 1723, konsekrowany na biskupa 31 października 1723, a rządy w diecezji objął przez swojego pełnomocnika 16 października 1723. Zamierzał sprowadzić do Lubawy pijarów, aby utworzyli tam kolegium, jednak na skutek protestów jezuitów posiadających już szkoły w Toruniu, Grudziądzu i Malborku temu nie zrealizował. W latach 1724–1730 wizytował wszystkie kościoły diecezji. Erygował cztery kanonikat przy katedrze, w tym archidiakonat pomezański. W 1726 dobrał koadjutora opata Pelplińskiego Tomasza Czapskiego, który po jego śmierci objął diecezję chełmińską.
Zmarł 6 grudnia 1730 w miejscowości Kretki w ziemi dobrzyńskiej, został pochowany w katedrze w Chełmży.