Andrzej Czarnik
Biografia
Andrzej Czarnik był polskim historykiem, specjalizującym się w historii Polski i powszechnej XIX–XX wieku, związanym z Wyższą Szkołą Inżynierską w Koszalinie oraz Wyższą Szkołą Pedagogiczną w Słupsku, gdzie pełnił funkcję rektora w latach 1978–1987.
Pracę pedagogiczną rozpoczął w 1956 w Liceum Ogólnokształcącym w Białogardzie, gdzie pracował do 1963 roku. Następnie zatrudniony był w Kuratorium Okręgu Szkolnego w Koszalinie, a w latach 1969–1971 był związany z Wyższą Szkołą Inżynierską w Koszalinie. Od 1971 roku, kiedy został prorektorem Wyższej Szkoły Nauczycielskiej, związał się ze Słupskiem.
Przez wiele lat kierował Zakładem Historii Najnowszej Powszechnej w Instytucie Historii Pomorskiej Akademii Pedagogicznej w Słupsku, a w latach 1978–1987 pełnił funkcję rektora Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Słupsku.
Od 1960 do rozwiązania należał do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W latach 1986–1990 był członkiem egzekutywy Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Słupsku. Przewodniczył również Radzie Wojewódzkiej Patriotycznego Ruchu Odrodzenia Narodowego.
Był badaczem dziejów Niemiec i znawcą stosunków politycznych Pomorza Zachodniego w latach 1918–1945. Wypromował 128 magistrów, napisał 15 książek i ponad 80 artykułów, m.in. Ruch hitlerowski na Pomorzu Zachodnim, Prasa w Trzeciej Rzeszy, Szkice z dziejów Pomorza Zachodniego w latach 1918–1945, Stosunki polityczne na Pomorzu Zachodnim w okresie republiki weimarskiej, Z dziennika hitlerowskiego propagandysty, Ósmy strzelców konnych w marszu i boju.
Był jednym z organizatorów życia naukowego i ruchu wydawniczego na Pomorzu Środkowym. Przewodniczył kilku regionalnym radom naukowym i kolegiom redakcyjnym (m.in. Biblioteka Słupska, Rocznik Koszaliński, Rocznik Słupski). Był także członkiem Komitetu Nauk Historycznych Polskiej Akademii Nauki oraz Głównej Komisji Badania Zbrodni Hitlerowskich w Polsce.